NBN EN ISO 11691:2020

Dit document specificeert een laboratoriumvervangingsmethode om het invoegverlies zonder stroming te bepalen van in kanalen geleide, voornamelijk absorberende, ronde en rechthoekige geluiddempers, evenals andere kanaalelementen voor gebruik in ventilatie- en airconditioningsystemen.
OPMERKING Laboratoriummeetprocedures voor gekanaliseerde geluiddempers met gesuperponeerde stroming worden beschreven in ISO 7235[5].
Dit document is van toepassing op geluiddempers waarbij de ontwerpsnelheid niet hoger is dan 15 m/ s. Aangezien de methode geen rekening houdt met zelf gegenereerd stromingsgeluid, is dit document niet geschikt voor testen op geluiddempers waarbij dit type geluid van groot belang is voor de evaluatie van de geluiddemperprestaties. Aangezien de meeste geluiddempers, met name in kantoren en woningen, ontwerpsnelheden van minder dan 15 m/ s hebben, kan dit document vaak een kostenefficiënt alternatief zijn voor ISO 7235[5].
Het volgens dit document bepaalde invoegverlies in een laboratorium is niet noodzakelijkerwijs hetzelfde als het invoegverlies verkregen in een installatie in het veld. Verschillende geluids- en stromingsvelden in het kanaal leveren verschillende resultaten op. In dit document wordt het geluidsveld gedomineerd door vlakke golfmodi. Vanwege het gebruik van reguliere testkanalen, kunnen de resultaten enige flankerende transmissie bevatten via structurele trillingen in de kanaalwanden die een bovengrens stellen aan het invoegverlies dat kan worden bepaald.
Dit document is bedoeld om te worden gebruikt voor ronde geluiddempers met een diameter van 80 mm tot 2 000 mm of voor rechthoekige geluiddempers met dwarsdoorsnede binnen hetzelfde bereik.