NBN ISO 815-1:2024

Dit document specificeert methoden voor het bepalen van de eigenschappen van compressievervorming van gevulkaniseerde en thermoplastische rubbers bij omgevings- (één methode) of verhoogde temperaturen (drie methoden, A, B en C, afhankelijk van de manier waarop het proefstuk wordt losgelaten bij het einde van de test).

De methoden zijn bedoeld om het vermogen te meten van rubbers met een hardheid binnen het bereik van 10 IRHD tot 95 IRHD om hun elastische eigenschappen te behouden bij gespecificeerde temperaturen na langdurige compressie bij constante spanning (normaal gesproken 25%) onder een van de alternatieve reeksen omstandigheden beschreven. Voor rubber met een nominale hardheid van 80 IRHD en hoger wordt een lagere drukrek gebruikt: 15 % voor een nominale hardheid van 80 IRHD tot 89 IRHD en 10 % voor een nominale hardheid van 90 IRHD tot 95 IRHD.

OPMERKING 1 Wanneer rubber onder druk wordt gehouden, kunnen fysische of chemische veranderingen optreden die voorkomen dat het rubber terugkeert naar zijn oorspronkelijke afmetingen nadat de vervormingskracht is opgeheven. Het resultaat is een set waarvan de grootte afhangt van de tijd en temperatuur van compressie, evenals van de tijd, temperatuur en herstelomstandigheden. Bij verhoogde temperaturen worden chemische veranderingen steeds belangrijker en leiden ze tot een permanente verharding.

OPMERKING 2 Kortdurende compressietests, doorgaans gedurende 24 uur, bij verhoogde temperaturen worden vaak gebruikt als maatstaf voor de uithardingstoestand, als middel voor materiaalclassificatie en als specificatie om de kwaliteit van een verbinding te waarborgen. Langere tests, meestal gedurende 1 000 uur, bij verhoogde temperaturen houden rekening met het effect van veroudering en worden vaak gebruikt om de serviceprestaties te voorspellen, inclusief die van afdichtingsmaterialen. Kortdurende tests bij kamertemperatuur tonen vooral het effect van fysische veranderingen aan (heroriëntatie van de moleculaire ketens en de vulstoffen).